Τα έργα που αλλάζουν την Κύπρο
«Πάμε μια βόλτα στον Μόλο;» Η πρόταση χωρά πολλά διαφορετικά σχέδια: λίγη άσκηση μετά τη δουλειά, ποδήλατο με τα παιδιά, μια συνάντηση που δεν χρειάζεται κράτηση. Αυτή η ευκολία είναι ίσως το σημαντικότερο αποτέλεσμα του έργου. Ένα τμήμα της ακτής έγινε χώρος στον οποίο η πόλη μπορεί να επιστρέφει κάθε μέρα.
Ο Μόλος, ή επίχωση για όσους μεγάλωσαν με αυτή την ονομασία, δεν εμφανίστηκε ξαφνικά με τη σημερινή του μορφή. Διαμορφώθηκε μέσα από διαφορετικές περιόδους και παρεμβάσεις. Η ανάπλασή του σε Πολυλειτουργικό Παραθαλάσσιο Πάρκο ένωσε παλιότερα στοιχεία με νέες διαδρομές και χρήσεις, δίνοντας στη Λεμεσό έναν χώρο που λειτουργεί ταυτόχρονα ως προορισμός και ως πέρασμα.
Η ακτή αλλάζει σε διαδοχικά βήματα
- 1999–2001Η τέχνη βγαίνει στην επίχωσηΤα συμπόσια γλυπτικής δημιουργούν έναν υπαίθριο πολιτιστικό χώρο στην παραλία.
- 2006Η Ακτή Ολυμπίων αναβαθμίζεταιΈνα προηγούμενο κεφάλαιο της ευρύτερης αναδιοργάνωσης του παραλιακού μετώπου.
- Φεβρουάριος 2015Ολοκληρώνεται το νέο πάρκοΗ ημερομηνία ολοκλήρωσης που καταγράφει ο Δήμος για το έργο του Μόλου.
Μια συνέχεια που έπρεπε να σχεδιαστεί
Στην παρουσίαση του έργου, ο Δήμος Λεμεσού συνδέει την ανακατασκευή του Μόλου με τον σχεδιασμό για το κέντρο της πόλης και τις παρεμβάσεις που προηγήθηκαν στην Ακτή Ολυμπίων. Ο στόχος ήταν να αποκατασταθεί η λειτουργική σχέση του κέντρου με τη θάλασσα. Υφιστάμενα γλυπτά, σιντριβάνια, χώροι πρασίνου και παιχνιδιού εντάχθηκαν στον ανασχεδιασμό. Το συνολικό κόστος αναφέρεται περίπου στα €12 εκατ., με ευρωπαϊκή συγχρηματοδότηση.
Η συνέχεια έχει μεγαλύτερη σημασία από όσο δείχνει ένας χάρτης. Ένας όμορφος χώρος μπορεί να παραμένει απομονωμένος, αν δεν φτάνεις εύκολα σε αυτόν ή αν η διαδρομή σταματά απότομα σε ένα εμπόδιο. Στην περίπτωση του Μόλου, η σχέση με την Ακτή Ολυμπίων, το παλιό λιμάνι και τους δρόμους του κέντρου είναι μέρος της ίδιας της εμπειρίας. Μπορείς να αλλάξεις προορισμό καθώς περπατάς, χωρίς να χρειάζεται να σχεδιάσεις κάθε στάση από πριν.
Η δημόσια τέχνη που προϋπήρχε της ανάπλασης
Το Πάρκο Γλυπτικής αποτελεί ξεχωριστό κεφάλαιο αυτής της ιστορίας. Σύμφωνα με τον Δήμο, δημιουργήθηκε από τα συμπόσια που πραγματοποιήθηκαν τα καλοκαίρια του 1999, του 2000 και του 2001. Καλλιτέχνες από την Κύπρο και το εξωτερικό εργάστηκαν επιτόπου, με υλικά που περιλάμβαναν πέτρα και μάρμαρο. Η μεταγενέστερη ανάπλαση συνάντησε, επομένως, έναν χώρο που είχε ήδη αποκτήσει πολιτιστικό περιεχόμενο.
Ένα γλυπτό πάνω σε μια καθημερινή διαδρομή συναντά διαφορετικό κοινό από ένα έργο μέσα σε εκθεσιακή αίθουσα. Το βλέπει κάποιος που τρέχει, ένα παιδί που σταματά να το περιεργαστεί, ένας επισκέπτης που δεν είχε προγραμματίσει επίσκεψη σε μουσείο. Η επανάληψη δημιουργεί οικειότητα. Το έργο γίνεται σημάδι προσανατολισμού και, σταδιακά, μέρος της προσωπικής μνήμης του τόπου.
Πολλές χρήσεις, ο ίδιος δημόσιος χώρος
Η αξία ενός τέτοιου πάρκου φαίνεται στον τρόπο με τον οποίο συνυπάρχουν οι χρήστες του. Ο περίπατος έχει διαφορετική ταχύτητα από το τρέξιμο. Το παιδικό παιχνίδι χρειάζεται χώρο και ορατότητα. Ένας ηλικιωμένος χρειάζεται ευκαιρίες ανάπαυσης. Η απλή παρουσία αυτών των δραστηριοτήτων στον ίδιο χώρο απαιτεί προσεκτική οργάνωση των διαδρομών, της σήμανσης και του εξοπλισμού.






