Στη θέση μιας καπνοβιομηχανίας, ανάμεσα σε δρόμους και ψηλά κτίρια της Μπανγκόκ, το νερό έγινε μέρος ενός καθημερινού περιπάτου. Μικρές νησίδες φύτευσης, υγρότοποι και διαδρομές πάνω από το έδαφος συνθέτουν το Benjakitti Forest Park: ένα αστικό πάρκο που αντιμετωπίζει τη βροχή ως παράμετρο του σχεδιασμού του.
Το έργο των Arsomsilp Community and Environmental Architect και Turenscape απέσπασε το Landscape Design of the Year 2026 του Architecture MasterPrize. Η ανακοίνωση των νικητών στις 19 Οκτωβρίου και ο φάκελος Τύπου της 20ής Οκτωβρίου το επαναφέρουν στην επικαιρότητα. Το ίδιο το πάρκο είχε ολοκληρωθεί τον Μάρτιο του 2022, σύμφωνα με την Turenscape.
Η επανάχρηση της βιομηχανικής έκτασης
Η παρουσίαση των μελετητών περιγράφει μια περιοχή με αποθήκες, υφιστάμενους δρόμους, ώριμα δέντρα και γειτονικό κανάλι επιβαρυμένο από αστικές απορροές. Η πρόταση ξεκίνησε από αυτά τα δεδομένα, ώστε το νέο πάρκο να συνδεθεί με όσα υπήρχαν ήδη.
Τα δέντρα εντάχθηκαν στο σχέδιο και βασικές χαράξεις διατηρήθηκαν. Κτίρια της παλιάς εγκατάστασης επαναχρησιμοποιήθηκαν για αθλητικές και μουσειακές λειτουργίες. Η δημόσια χρήση προέκυψε έτσι μέσα από τη μεταμόρφωση ενός συγκεκριμένου βιομηχανικού τόπου, με τμήματα της προηγούμενης ζωής του να παραμένουν αναγνώσιμα.
Πώς λειτουργεί η λογική του «σφουγγαριού»
Στην επίσημη καταχώριση του βραβείου, οι υγρότοποι συνδέονται με συγκράτηση βρόχινου νερού και βιολογική επεξεργασία επιβαρυμένου νερού του καναλιού. Το πράσινο, οι υδάτινες επιφάνειες και οι διαδρομές έχουν σχεδιαστεί ως αλληλένδετες λειτουργίες.
Η μεταφορά του «σφουγγαριού» βοηθά να κατανοηθεί η αρχή: μέρος του νερού βρίσκει χώρο μέσα στο τοπίο και η απορροή οργανώνεται με διαφορετικό τρόπο από μια πλήρως σφραγισμένη επιφάνεια. Η απόδοση μιας τέτοιας λύσης εξαρτάται από το έδαφος, τις στάθμες, την ένταση της βροχής, την έξοδο του νερού και τη συντήρηση.
Ο περίπατος περνά μέσα από το σύστημα
Η αναλυτική δημοσίευση της ομάδας σχεδιασμού περιγράφει υπερυψωμένες διαδρομές που συνδέουν διαφορετικά τμήματα του πάρκου. Οι επισκέπτες παρατηρούν τη βλάστηση και το νερό από κοντά, ενώ οι προσβάσεις ενώνουν έναν χώρο που προηγουμένως διέκοπταν οι μεγάλες οδικές χαράξεις.
Σε παλιούς δρόμους, η εισαγωγή φυτεμένων ζωνών άλλαξε την κλίμακα των διαδρομών και διαχώρισε την κίνηση πεζών και ποδηλάτων. Χώροι συγκέντρωσης και αναψυχής συμπληρώνουν το δίκτυο. Ο επισκέπτης δεν χρειάζεται να γνωρίζει τον τεχνικό μηχανισμό για να χρησιμοποιήσει το πάρκο· μπορεί να τον αντιληφθεί μέσα από την ίδια την εμπειρία του χώρου.
