Η ΑΛΛΗ ΟΨΗ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ
Για χρόνια η εικόνα ενός αγγείου από το Φοινί βρισκόταν στις τσέπες μας. Ήταν επάνω στο κέρμα των δέκα σεντ της κυπριακής λίρας. Πριν γίνει μικρό εθνικό σύμβολο, ανήκε σε μια παράδοση αντικειμένων φτιαγμένων για το σπίτι και την παραγωγή.
Μιλάμε για το παλιό δεκάλεπτο της λίρας, όχι για το σημερινό κέρμα του ευρώ. Η διάκριση αξίζει να γίνει, επειδή οδηγεί σε ένα λιγότερο γνωστό ερώτημα: πόση ιστορία σχεδιασμού μπορεί να χωρέσει σε ένα αντικείμενο που χρησιμοποιούμε χωρίς να το παρατηρούμε;
Ο πηλός είχε τόπο προέλευσης
Η επίσημη καταγραφή της άυλης κληρονομιάς περιγράφει την αγγειοπλαστική του Φοινιού με πηλό από χώματα της γύρω περιοχής. Οι μαστόρισσες χρησιμοποιούν χαμηλό, αργόστροφο τροχό, προσθέτουν λαβές και διακόσμηση, αφήνουν τα αγγεία να στεγνώσουν στη σκιά και στη συνέχεια τα ψήνουν.
Η ίδια καταγραφή ξεχωρίζει τα μεγάλα πιθάρια, που κατασκευάζονταν εξ ολοκλήρου με το χέρι από άνδρες αγγειοπλάστες. Η γειτνίαση με τα κρασοχώρια της Λεμεσού στήριξε την παραγωγή δοχείων αποθήκευσης κρασιού. Δεν επρόκειτο, επομένως, για μια τέχνη αποκομμένη από την οικονομία της περιοχής.
Το εργαστήριο χρειάζεται χώρο για ολόκληρη τη διαδικασία
Ένα αγγείο φωτογραφίζεται εύκολα επάνω σε ένα ράφι. Η κατασκευή του απαιτεί περισσότερα: χώρο για το υλικό, επιφάνεια εργασίας, προστατευμένο στέγνωμα και κατάλληλη διαδικασία ψησίματος. Αν θέλουμε να κατανοήσουμε τη χειροτεχνία, πρέπει να δούμε και αυτές τις λιγότερο θεαματικές ανάγκες.
Σύνοψη της επίσημης καταγραφής της αγγειοπλαστικής του Φοινιού. Δεν αποτελεί τεχνική συνταγή ή οδηγία λειτουργίας καμινιού.
Αυτή η διαδρομή βοηθά να διαβάσουμε διαφορετικά ένα εργαστήριο μέσα σε χωριό. Η αξία του βρίσκεται τόσο στην πρόσοψη που συναντά ο επισκέπτης όσο και στη δυνατότητα να συνεχίζει να παράγει. Η ανακαίνισή του χρειάζεται να διατηρεί χώρο για τη δουλειά, όχι μόνο για την έκθεση του τελικού προϊόντος.
Η λαβή είναι πρώτα μια απόφαση χρήσης
Σε ένα δοχείο νερού, το βάρος, το κράτημα και το στόμιο επηρεάζουν τον τρόπο χρήσης. Σε ένα μεγάλο δοχείο αποθήκευσης, η χωρητικότητα και η δυνατότητα χειρισμού δημιουργούν άλλες απαιτήσεις. Η παρατήρηση αυτών των διαφορών είναι ένας απλός τρόπος να προσεγγίσουμε το αντικείμενο ως σχεδιασμό.





