Τα έργα που αλλάζουν την Κύπρο
Στη στροφή της λεωφόρου Κρυού Νερού προς το Κάβο Γκρέκο, τα μονοπάτια του Πάρκου Γλυπτικής περνούν ανάμεσα σε ασβεστόλιθο, χαμηλούς θάμνους και έργα που αλλάζουν όψη όσο τα πλησιάζεις. Σε ένα ξέφωτο βλέπεις μια μορφή από μακριά. Λίγα βήματα πιο πέρα διακρίνεις τα σημάδια του εργαλείου στην πέτρα. Η βόλτα αποκτά ρυθμό από τις στάσεις ανάμεσα στα έργα.
Το δημοτικό πάρκο, έκτασης περίπου 20.000 τετραγωνικών μέτρων, άνοιξε το 2014 και είναι δωρεάν. Το ζήτημα που έλυσε για την Αγία Νάπα ήταν πρακτικό. Έδωσε σε κατοίκους και επισκέπτες έναν χώρο για περίπατο και επαφή με τη σύγχρονη τέχνη, σε μια διαδρομή που μπορούν να ακολουθήσουν με τον δικό τους ρυθμό.
Πώς οργανώθηκε ο υπαίθριος περίπατος
- Άνοιξη 2014Το πρώτο συμπόσιοΓλύπτες από Κύπρο και Ελλάδα δουλεύουν επιτόπου. Τον Μάιο ανοίγει το πάρκο.
- 2018Η σύνδεση με το πάρκο κάκτωνΗ γέφυρα «Αργώ» συνδέει το Πάρκο Γλυπτικής με το γειτονικό πάρκο φυτών.
- Ιούνιος 2025Έργα και πέρα από το πάρκοΟ Δήμος καταγράφει 27 νέα γλυπτά από 15 δημιουργούς και ανακοινώνει τοποθετήσεις και σε άλλα δημοτικά διαμερίσματα.
Το εργαστήριο στήθηκε εκεί όπου θα έμεναν τα έργα
Οι βάσεις μπήκαν την άνοιξη του 2014, όταν στο πρώτο συμπόσιο δεκατέσσερις γλύπτες από την Κύπρο και την Ελλάδα εργάστηκαν στον χώρο. Ο τρόπος αυτός διατηρήθηκε στις επόμενες διοργανώσεις. Οι δημιουργοί μπορούν να δουλέψουν στη θέση όπου θα εκτεθούν τα γλυπτά ή κοντά σε αυτήν και οι επισκέπτες να δουν στάδια της δουλειάς που συνήθως προηγούνται της δημόσιας παρουσίασης.
Η κυπριακή καταγραφή του θεσμού στην UNESCO περιγράφει και την υποδομή που χρειάζεται για να συμβεί αυτό. Ο Δήμος οργανώνει τη φιλοξενία των καλλιτεχνών και παρέχει υλικά, εργαλεία και εξοπλισμό. Το συμπόσιο φέρνει ανθρώπους στην Αγία Νάπα για να εργαστούν για εβδομάδες, αφήνοντας στην πόλη έργα που μπορούν να συναντούν οι κάτοικοι μετά την αναχώρησή τους.
Η πλαγιά καθορίζει τον τρόπο που βλέπεις
Η κλίση και οι βραχώδεις εξάρσεις μοιράζουν τη διαδρομή σε μικρές στάσεις. Τα παγκάκια κατά μήκος του περιπάτου δίνουν χρόνο να καθίσεις και να παρατηρήσεις ένα έργο. Η κυπριακή ασβεστολιθική πέτρα, που έχει χρησιμοποιηθεί σε πολλά γλυπτά, φέρνει την επιφάνεια του έργου κοντά στο χρώμα του εδάφους. Την ίδια διαδρομή συναντούν και γλυπτά από μέταλλο ή κεραμικό, που ξεχωρίζουν με την υφή τους.
Η γέφυρα «Αργώ», που εγκαινιάστηκε το 2018, συνδέει το πάρκο με τον γειτονικό χώρο μεσογειακών φυτών. Η μορφή της παραπέμπει στο πλοίο της Αργοναυτικής εκστρατείας. Στο σημείο αυτό η γλυπτική αποκτά μια λειτουργία που ο περαστικός βιώνει ακόμη κι όταν βιάζεται. Το έργο είναι η ίδια η διάβαση από το ένα πάρκο στο άλλο.
Η δεύτερη φωτογραφία δείχνει το Exile από την πίσω πλευρά, όπως το φωτογράφισε η δημιουργός του, Beata Rostas. Η γλύπτρια το φιλοτέχνησε το 2016, στο πλαίσιο του τρίτου συμποσίου. Η αγκαλιά των μορφών και τα μικρά σπίτια στην επιφάνειά του παραπέμπουν στον ξεριζωμό. Το έργο μπορεί να διαβαστεί από διαφορετικές πλευρές, καθώς ο περίπατος επιτρέπει να κινηθείς γύρω του.






